Kijk, schaken is net voetbal. Het gaat niet alleen om de stukken, maar om het idee. Je moet zien wat er gebeurt vóórdat het gebeurt. En vrijdagavond 3 april in de Vredeskerk, in de Pijp, daar gebeurde van alles – ook buiten het bord.
Het begon eigenlijk al op donderdag. Geen internet. Dan weet je: het spel is begonnen. KPN had besloten dat het wel mooi geweest was. Vier dagen te vroeg de stekker eruit. Ja, dat is hetzelfde als een scheidsrechter die bij 85 minuten affluit omdat hij nog een afspraak heeft. Dan moet je improviseren. Gelukkig kwam er vrijdagavond een jongen van Odido langs, na werktijd. Kijk, dat is inzicht. Die begrijpt hoe het spel gespeeld moet worden. Internet terug, rust terug. Alleen… daardoor kwam ik wel een kwartier te laat. Maar ja, als je te laat komt maar wel op tijd bent, dan ben je eigenlijk niet te laat.
Toen ik binnenkwam, was Arjen al begonnen. Dat is ook goed, want een wedstrijd wacht niet. De opstelling, dat was al de eerste zet. Ik zat op bord 1. Niet omdat ik daar altijd hoor, maar omdat je soms iets moet doen wat de tegenstander niet verwacht. Alleen… zij deden hetzelfde. Dan krijg je dus een soort spiegel. En in een spiegel zie je jezelf, maar dan anders.
Daan speelde snel. Heel snel. Die had zijn tegenstander al opgeruimd voordat je “koningsgambiet” kon zeggen. 1-0. Dat is lekker, want een voorsprong verandert het spel. Dan gaat de ander iets forceren.
Ardin speelde tegen Laurens Schilstra. Dat is iemand die kan schaken, dat zie je meteen. Maar Ardin pakte het centrum. En wie het centrum heeft, heeft de controle. Dat is op het bord zo, en op het veld ook. Hij drukte hem gewoon terug. 2-0.
Dan krijg je vertrouwen. Jeroen, invaller op bord 8, speelde alsof hij er altijd al bij zat. Aanvallend, initiatief. Ik heb de laatste zetten niet gezien, maar hij won een half punt. En winnen is het enige dat telt. 2,5-0,5.
Peter Nitschke zei dat hij goed uit de opening kwam. Dat is mooi, maar daar koop je niks voor als je het middenspel verliest. Alleen… hij vond iets in het eindspel. Een combinatie. Kijk, dat is kwaliteit. Niet alles gaat goed, maar je maakt het wel af. 3,5-0,5.
Bij Stefan leek alles onder controle. Maar controle is ook maar een momentopname. Ineens ging het mis. Dat kan. Dat hoort bij het spel. Je leert er meer van dan van winnen, zeggen ze dan. Maar liever win je gewoon.
Mijn eigen partij… ja, ik miste een tussenzet. Dat is eigenlijk het enige wat je niet moet doen. Toen gaf ik een loper voor drie pionnen. Dat klinkt als een deal, maar het was het niet. Ik bleef nog wel in de partij, maar eigenlijk wist je al: dit wordt moeilijk. 3,5-2,5.
5-3.
Kijk, en dan verandert alles. Eerst zit je tegen dat degradatiespook aan te kijken, en ineens denk je: misschien blijven we er gewoon in. Dat is het mooie van sport. Of van schaken. Het zit dicht bij elkaar.
De rekenaars hebben het al uitgerekend: als we in de laatste ronde één bordpunt meer halen dan Amstelveen, dan blijven we in de hoofdklasse. Zo simpel is het. Maar simpel is niet hetzelfde als makkelijk.
Wat ook belangrijk is: een club is meer dan acht borden. Je hebt mensen nodig. Voor de bar, voor het materiaal. Marco is geholpen door Bert, dat is goed. Maar we kunnen er nog wel iemand bij gebruiken. Iemand die het oppakt. Want een club zonder vrijwilligers is als een bord zonder stukken.
Tot slot nog dit. Volgend jaar ga ik een opleiding doen. Dus ik zal er wat minder zijn. Maar dat is ook ontwikkeling. Stefan neemt het over als extern wedstrijdleider en captain. Dat is goed, want je moet op tijd wisselen. Niet omdat het slecht gaat, maar omdat het beter kan.
Het bestuur zegt dat het niks te maken heeft met de resultaten van de externe teams dit jaar. En als zij dat zeggen, dan is dat zo. Of niet. Maar dat maakt ook niet uit.
Want uiteindelijk geldt:
je speelt zoals je bent – en als je samen beter wordt, dan win je vanzelf.
Kees
