Het is de laatste ronde van de hoofdklasse van de Schaakbond Groot Amsterdam, en alles aan deze avond voelt een beetje als een rekensom waar niemand echt zin in heeft, maar die wel bepalend is voor het volgende seizoen.
Bij VAS is het vrij overzichtelijk: vijf bordpunten is een beslissingswedstrijd tegen Caissa 2, vijf-en-een-half is gewoon kampioen worden. Dat halve punt extra voelt een beetje als een spaarkaart die nét vol is. Bij ons, ENPS, is het simpeler en tegelijkertijd spannender: vier bordpunten en we blijven. Minder dan vier en we moeten dingen gaan uitleggen.
Beide teams missen spelers, wat in de schaakwereld betekent dat er mensen achter de borden zitten die nét iets vaker “invaller” worden genoemd dan ze zelf zouden willen. Wij missen Daan, om goede redenen, en dat zijn altijd de lastigste redenen, want daar kun je alleen maar begripvol bij knikken.
VAS lost dat anders op. Die hebben een soort kast waar ze sterke spelers uit trekken. Ze zetten Eline Roebers op bord 1, iemand die kort geleden nog het Young Swiss Masters won en ook Europees blitzkampioen werd. Dat is een beetje alsof je zegt: “We hadden niemand, dus we hebben maar iemand genomen die alles wint.”
Onze invaller Mark speelt tegen haar en maakt er een partij van die je bijna als “avondvullend” zou kunnen omschrijven, als dat niet zo’n woord was dat je normaal alleen bij toneelstukken gebruikt. Hij staat zelfs even beter. Dat moment waarop je denkt: hé, dit zou zomaar kunnen. Dat je dat denkt, is al winst op zich.
Aan het begin van de avond ziet het er goed uit. Ardin wint vrij snel op bord 7, en dat voelt als een soort vroege bevestiging dat het misschien wel onze avond wordt. Peter Nitschke heeft zich voorbereid door de openingen van alle tegenstanders te analyseren – wat een zin is die je eigenlijk alleen in schaken kunt zeggen zonder dat iemand vraagt of het goed met je gaat – en speelt remise.
Tom profiteert van die voorbereiding van Peter en staat op een gegeven moment zo goed dat het bijna ongemakkelijk wordt. Je wilt er iets van zeggen, maar je wilt het ook niet jinxen. Peter Hoekstra zelf heeft dan al een paard diep in de vijandelijke stelling, wat altijd iets heroïsch heeft, alsof dat paard daar op eigen initiatief naartoe is gelopen.
En dan is er Marcel. Die staat ook geweldig. Alleen is zijn stelling zo ingewikkeld dat “geweldig staan” eigenlijk betekent dat je er ook nog iets mee moet doen. En dat lukt niet binnen de tijd. Hij verliest op tijd, en dat is zo’n moment waarop iedereen even stil wordt, omdat het zo zonde is.
Dat blijkt het kantelpunt. Supporter Niek merkt later op dat we daarna nog minimaal twee halfjes weggeven. “Minimaal” is hier een interessant woord, omdat het ruimte laat voor interpretatie en lichte zelfkwelling.
Aan het einde van de avond komt het neer op de partij tussen Stefan en oud-ENPS’er Aran. Het wordt eeuwig schaak, wat een mooie term blijft omdat het klinkt als iets romantisch, terwijl het eigenlijk gewoon betekent dat niemand meer verder komt. De eindstand: 4,5-3,5.
En dat is voor beide teams net niet genoeg. Dat “net niet” is misschien wel het meest typerende van de hele avond.
Er is nog iemand die er wél tevreden uitziet: Eric Roosendaal, die namens Zukertort is komen kijken en constateert dat Amstelveen nog een jaar hoofdklasse speelt. Het is prettig dat iemand het overzicht bewaart.
Verder kunnen we Caissa 2 feliciteren met het kampioenschap. En het voelt niet onredelijk om te verwachten dat ze ons daar nog eens voor komen bedanken, al is het maar symbolisch, omdat wij VAS hebben geholpen hun vierde titel op rij nét niet te halen.
Wij blijven achter met een gevoel dat ergens tussen trots en lichte frustratie in hangt. Trots op het eerste team, dat zich net niet heeft gehandhaafd. En het vooruitzicht van een kampioensstrijd in de eerste klasse, wat klinkt als een stap terug, maar ook als een nieuwe puzzel waar we binnenkort weer met z’n allen omheen staan.
#zinin
Kees
