Nogal een achtbaan, die wedstrijd van het derde tegen De Amstel 2. Een gewonnen stelling ging verloren, een verloren stelling werd gewonnen en een stelling waarin nog van alles mogelijk was werd opgegeven – door onze tegenstander gelukkig. Een ervaren invaller, van ons helaas, werd messcherp gefileerd door een zeer jonge Amstelman. Vertrouwd en enigszins geruststellend was dan weer het optreden van Martin Rekelhof. Hij speelde traditiegetrouw de langste partij, maakte hem al even traditiegetrouw in tijdnood remise en bepaalde de uitslag daarmee op 4-4.
Het vroege aanvangsuur mag zich dan stevig verankerd hebben in het systeem van de teamcaptain, de man had er niet aan gedacht dat dit voor bezoekers misschien anders ligt. De Amstel druppelde dus geheel te goeder trouw tegen acht uur binnen.
De Amstel heeft een grote jeugdafdeling. Twee van hun talenten zaten aan de laatste borden en namen het op tegen onze invallers Arjen Wiering en Albert de Roo. Een van die jongens, Granth Bhutani, tien jaar, was het eerste klaar en bezorgde ons een nul. Hij maakte zo vaardig gebruik van open lijnen en aftrekschaakjes dat Arjen tenslotte tegen ondekbaar mat aankeek. Albert verging het beter. Hij had het initiatief en drong met een paard de zwarte stelling binnen op d6. Maar zijn tegenstander Vivaan Rajpurkar, elf jaar, handhaafde het evenwicht en de twee besloten tot remise.
Intussen had Martin Hulsing zijn bloedstoller aan het electronische bord, het vijfde, gewonnen. Hij had zich niet zenuwachtig laten maken door de vrijpionnen van zijn tegenstander op de g- en h-lijn en rukte op met zijn eigen troef op de c-lijn. Knap werk, hieronder te bewonderen. De stand was nu gelijk: 1½ – 1½.
Dikke pech volgde. Eric van Rijkom speelde aan het tweede bord met toren, loper en paard tegen twee torens, maar had wel twee pionnen minder. Hij had naar eigen zeggen een prima partij gespeeld en een gewonnen stelling bereikt. Helaas, een onachtzaamheid deed de kansen falikantelen. De witte koning zat gevangen, nou net tussen die twee zwarte torens.
Ailko van der Veens partij, aan het zesde bord, liep uit op een eindspel van twee torens tegen twee torens, met wederzijdse vrijpionnen. De witte torens werkten echter slechter samen dan de zwarte en konden moeilijk actief worden. Maar er volgde torenruil en naar mijn idee kreeg Ailko langzaam het betere spel. Toen gebeurden er twee dingen die ik niet begreep. Ailko wisselde zijn kansrijke vrijpion op c6 in voor een minder belangrijke zwarte op g5. En een paar zetten later gaf zijn tegenstander op. Misschien stond hij minder, maar verloren? In ieder geval was de stand weer gelijk: 2½ – 2½.
Johan van der Maas, derde bord, was goed op dreef. Hij viel over de d-lijn de witte stelling binnen en zou met dame en toren dood en verderf gaan zaaien over de onderste rij. Maar op het beslissende moment deinsde hij terug, misschien beducht voor de mogelijkheid van eeuwig schaak of erger. Zijn slechte loper en een witte vrijpion op a6 deden hem de das om. 2½ – 3½.
Mischa de Rue hield voor ons alle mogelijkheden open. Hij bracht een eindspel met twee pionnen meer maar ongelijke lopers onverstoorbaar tot winst. Zoiets spreekt absoluut niet vanzelf - onder die omstandigheden kunnen twee pionnen meer heel goed onvoldoende zijn. 3½ – 3½.
En dus verzamelden de toeschouwers zich rond bord 4, dat van Martin Rekelhof. Hij richtte tenminste drie stukken dreigend op de zwarte pion g6, maar die aanval kwam niet erg uit de verf. Toch zag de zwartspeler zich later gedwongen een toren voor een paard te geven – toen had de strijd zich verplaatst naar de damevleugel. Een paar zetten later bood Martin remise aan, wat werd aangenomen. Het gelijkspel was een feit.
Victor, 7 november 2026
